Star Wars: The Last Jedi. Czyli o tym, jak wybuchał mi mózg [bez spoilerów]

Obejrzałem “Ostatniego Jedi” i muszę powiedzieć, że zrobiła na mnie wrażenie ilość zgromadzonych tam idei, wątków, konceptów i zwrotów akcji. Jeszcze nie wiem, czy to dobrze, czy to źle. I szczerze mówiąc, bardzo możliwe, że nigdy się nie dowiem. Bo “Gwiezdne Wojny” to jedna z tych serii, w której zawsze znajdę coś dobrego, nawet jeśli wiem, że dany film jest po prostu zły. Dlatego też, choć deklarowałem już na tym blogu, że nie piszę recenzji, to tutaj pozwolę sobie podkreślić to jeszcze raz. To nie jest recenzja. Raczej strumień świadomości, zbiór moich przemyśleń po obejrzeniu najnowszej odsłony “Star Wars”. Tekst będzie bezspoilerowy, więc można spokojnie czytać. No, chyba, że ktoś boi się, że moje przemyślenia zaburzą czystość odbioru filmu. Wybór należy do Was.

oZih7xA

W trakcie seansu kinowego “The Last Jedi” wciąż wybrzmiewały w mojej głowie dwa pytania: czy mi się podoba to, co widzę i czy to właściwie jeszcze są “Gwiezdne Wojny”? Wszak oczekujemy, że z jednej strony znowu doświadczymy tej samej magii, której doświadczaliśmy wcześniej, z drugiej strony jednak wymagamy, żeby ta historia nas wciąż zaskakiwała. Te dwa powracające pytania prowadziły do trzeciego: czy jeśli odczuwałem, że coś jest “niestarwarsowe”, to czy wciąż ma prawo mi się to podobać? Przecież to uniwersum musi się rozprzestrzeniać, musi się powiększać, więc muszą się pojawiać rzeczy, których jeszcze nie widzieliśmy. Więc trzeba odrzucić gwiezdnowojenny puryzm, stać się trochę bardziej naiwnym odbiorcą tego wszystkiego i uznać, że jeśli coś jest dobre, to jest dobre, a fakt że jest to nowe dla starwarsowego kanonu jest tylko świadectwem ewolucji. Z drugiej strony, jeśli intuicyjnie czujemy, że coś nie pasuje, sprawia, że nie jesteśmy w stanie całkowicie zanurzyć się w znanym nam świecie, to może jednak po prostu jest to złe? Nie wiem, wciąż jestem tutaj rozdarty.

W tej odsłonie odległa galaktyka jest zamieszkana przez bardzo dużą ilość uroczych i czasami bardzo dziwnych zwierzątek i innych stworzeń. Czasami służą jako postaci komiczne, czasami występują w roli lukru, którym pokrywa się ciasto, by było słodsze. Na fabułę mają wpływ rzadko. Nie chciałbym insynuować, że to Disney maczał w tym palce i miał w tym jakiś niecny cel, na przykład sprzedaż większej ilości maskotek i zabawek…? Nie, chyba by tego nie zrobili, muszą pamiętać, że rynek nie zareagował na figurki Jar Jar Binksa jakoś szczególnie entuzjastycznie (choć faktem jest, że stworzonka z “The Last Jedi” mają zdecydowanie więcej uroku, niż Jar Jar. Ale gdy się spojrzy na inny często powracający motyw, a mianowicie żarciki lub zabawne sytuacje co rusz przełamujące naprawdę dramatyczne momenty, to człowiek zaczyna jednak trochę wierzyć w teorie spiskowe. Czyżby producenci z Disney’a przyszli na plan i powiedzieli: “Słuchajcie, w filmach Marvela są ciągle żarciki i ludzie to kochają, robią potem o tym memy. Może tutaj też parę razy puścimy oko do widowni?” Dopuszczam dowcipkowanie w “Gwiezdnych wojnach”, ale przy zachowaniu proporcji i niekoniecznie w najbardziej dramatycznych scenach. Ostatecznie space opera potrzebuje jednak odpowiedniej dozy patosu. Zwłaszcza, że ta część opowieści była bardzo mroczna. A te śmieszkujące sceny tu i tam nie pozwalały się w tym mroku zanurzyć. Może twórcy nie chcieli byśmy dali się przeciągnąć na ciemną stronę mocy?

Widać w tym filmie sporą dozę własnej wizji reżysera Riana Johnsona. W odróżnieniu od J.J. Abramsa, który w “Przebudzeniu mocy” odwoływał się głównie do tego, co już znamy z “Nowej nadziei” i “Imperium kontratakuje”, Johnson podjął spore ryzyko. Czasami niestety owocujące scenami wywołującymi na mojej twarzy minę pod tytułem “WTF?”. Dodatkowo wszystko to – znowuż w odróżnieniu od wersji J.J. Abramsa – zrealizowane z dużym udziałem komputerowych efektów specjalnych. Boję się, że zestarzeją się one równie szybko, co efekty z prequeli. Dość chyba powiedzieć, że były one zauważalne, miałem ich świadomość, a fakt, że widz nie zapomina o nich, że nie pozwalają mu do końca zawiesić niewiary, chyba nie świadczy o nich zbyt dobrze.

Ale najmocniejsze wrażenie wywarło na mnie niesamowite wręcz nagromadzenie wątków i zwrotów akcji, tak spiętrzonych, że mój mózg już w jednej trzeciej filmu zaczął co chwilę wybuchać. Co by nie powiedzieć “Gwiezdne wojny” to – nawet w wypadku zawiłych intryg w galaktycznym senacie, z którymi mieliśmy do czynienia w prequelach – dość proste historie. Mam wrażenie, że gdyby “Ostatni Jedi” miał lepszego scenarzystę, wiedzącego nie tylko co napisać, ale też czego nie napisać, z czego zrezygnować, by opowieść była bardziej spójna, wyszłoby to filmowi na dobre. Rian Johnson wydaje mi się tutaj być podobny do George’a Lucasa. Film sprawia wrażenie, że za scenariuszem stoi wizjoner, posiadający naprawdę oryginalne pomysły, któremu jednak brakuje rzemieślniczego warsztatu scenarzysty. Bo to, co Rian Johnson chciał opowiedzieć, jest naprawdę fascynujące. Niestety trochę mam wrażenie, że w tym wypadku jakość wykonania sprawia, że publiczność nie doceni pomysłu.

Damn, strasznie negatywny wyszedł ten tekst! Chyba jednak aż tak negatywnie nie było, nie? Bo ostatecznie trzeba sobie zadać pytanie: czy dobrze się bawiłem? Czy doświadczyłem starwarsowej magii? Na tę chwilę, w której piszę te słowa, odpowiedź jednak bardziej brzmi “tak”, niż “nie”. Mimo wielu problemów jakie mam z tym filmem, niewątpliwie ratuje go zakończenie. Miejsce, w którym finalnie znaleźli się główni bohaterowie sagi. Kierunek, w którym ostatecznie poszła ta opowieść. Nie mogę nic więcej powiedzieć, nie spoilerując, więc powiem tylko, że zakończenie było dla mnie zaskoczeniem i jednocześnie dokładnie tym, czego oczekiwałem. To chyba brzmi – mimo wszystkich wad filmu, które wymieniłem powyżej – jak całkiem niezła rekomendacja, nie? Zresztą może po prostu podoba mi się, bo bardzo chciałem, żeby mi się podobał? Nie wiem. Wiem, że i tak na ten film pójdziecie. Ja na pewno pójdę jeszcze raz, by móc jeszcze więcej zastanawiać się, analizować i snuć teorie. I zapewne napisać jeszcze co najmniej jeden tekst.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s