Moje ulubione filmy 2018 roku [bez spoilerów]

Jeżeli chodzi o filmy, to w przeciwieństwie do zeszłorocznego podsumowania roku jeszcze poprzedniejszego, tym razem udało mi się napisać tekst jeszcze w styczniu (a nie w kwietniu, jak w roku minionym). Stało się tak głównie dlatego, że najzwyczajniej w świecie porzuciłem nadzieję na to, że nadrobię zaległości i obejrzę filmy, które chciałem zobaczyć i miały potencjał, by znaleźć się na tej liście, a na które w 2018 roku nie udało mi się pójść do kina. Bo przecież ta lista tak czy siak jest tworzona bez ambicji, by być w jakikolwiek sposób miarodajną. Jest totalnie subiektywna i robiona bez spiny.

Także zasady są te same co zazwyczaj: kolejność filmów na liście jest chronologiczna i znalazły się na niej filmy, które swoją premierę miały w 2018 roku w Polsce. I tyle. Gotowi? Jedziemy!

Cudowny chłopak

cudowny chłopak.png
Cudowny chłopak” mnie zaskoczył. W tym sensie, że okazał się być czymś więcej, niż tylko ładną, rozgrzewającą serce, wyciskającą łzy i podnoszącą na duchu, słodką historią o chłopcu ze zdeformowaną twarzą pragnącym akceptacji rówieśników i familijnym filmem na długi zimowy wieczór (albo ciepłe letnie popołudnie). I żeby było jasne, “Cudowny chłopak” jest ładną, rozgrzewającą serce, wyciskającą łzy i podnoszącą na duchu, słodką historią o chłopcu ze zdeformowaną twarzą pragnącym akceptacji rówieśników.

Ale wbrew tytułowi (a właściwie polskiemu tytułowi, bo w oryginale film, podobnie jak książka na podstawie której powstał, nosi tytuł “Wonder”), twórcy wprowadzają do tego dramatu inne osoby. Dlatego też możemy tę w gruncie rzeczy dość prostą historię oglądać oczami matki tytułowego bohatera, jego siostry, jego najlepszego przyjaciela, a nawet poniekąd oczami szkolnego dręczyciela. I to właśnie czyni tę historię interesującą. I – nie zawaham się użyć tego określenia – skłaniającą do refleksji.

Czas mroku

czas mroku
Ten film mógłby oprzeć swą siłę wyłącznie na niewiarygodnej transformacji i wybornej grze Gary’ego Oldmana wcielającego się (czy raczej przemieniającego się) w Winstona Churchilla. Ale jest zdecydowanie czymś więcej. “Czas Mroku” to kolejny obraz po “DunkierceChristophera Nolana, który podejmuje pozornie nudny temat i opowiada go w sposób niesamowicie wciągający.

Produkcja opowiada o objęciu przez Churchilla urzędu premiera Wielkiej Brytanii w 1940 roku, kiedy Europa, państwo po państwie, pada łupem Hitlera. Filmowi – zgodnie ze swoim tytułem – udaje się oddać atmosferę czasów, kiedy zachodnie demokracje stanęły w obliczu całkiem realnej groźby znalezienia się pod podkutym butem Wehrmachtu. Ta atmosfera jest odczuwalna mimo tego, że przecież znamy szczęśliwe zakończenie tej historii. Główny bohater filmu to wciąż ten dobrotliwy Churchill, jakiego znamy z popkultury, czyli korpulentny facet z cygarem sypiący bon motami jak z rękawa. Ale widzimy też tę jego drugą twarz: człowieka zmagającego się z depresją i przerastającą zarówno jego, jak i wszystkich innych sytuacją. Akcja właściwie całego filmu toczy się w ciemnych pomieszczeniach i przytłaczających, klaustrofobicznych schronach, czym twórcy graja doskonale.

Ale nie jest to przecież obraz o poddawaniu się rozpaczy. W tym całym mroku pojawia się snop światła, w poczuciu nadciągającej zagłady jest także nutka nadziei, czasem może trochę naiwnej, jak ten wizerunek brytyjskiego premiera przedstawianego jako sympatycznego pijaczka w cylindrze. Bardzo jest potrzebna ta odrobina naiwności, gdy nadchodzi czas mroku, jakkolwiek rozumiany.

Anihilacja

anihilacja.png
Jeśli już oglądać horrory, to niech to będą horrory science fiction, a jeśli już już oglądać horrory science fiction, to niech to będą horrory science fiction w wykonaniu Alexa Garlanda. Przyznaję, że marketingowy haczyk “Anihilacji” połknąłem, kiedy tylko zobaczyłem pierwsze materiały promocyjne reklamujące film. Mam chyba po prostu słabość do opowieści o grupce naukowców wyruszających na wyprawę, której celem jest zbadanie jakiegoś tajemniczego i potencjalnie niebezpiecznego zjawiska. A gdy dowiedziałem się, że zarówno za maszyną do pisania, jak i za kamerą w tym projekcie zasiadł autor scenariusza do “Dredda” z 2012 roku, “Anihilacja” znalazła się na liście filmów, które absolutnie muszę obejrzeć.

Najnowsze dzieło Garlanda nie jest produkcją tak doskonałą, jak poprzedni obraz jego autorstwa, świetna “Ex Machina“. Nie udało się też “Anihilacji” uniknąć kilku typowych dla tego rodzaju produkcji wtop (by wspomnieć choćby fakt, że rządowa agencja, wysyłając grupę naukowczyń na nieznane terytorium, z którego nie powróciła jak dotąd żadna ekspedycja, wyposaża je w broń palną, ale nie daje im np. masek gazowych). Ale wciąż jest to cholernie dobry film.

“Anihilacja” jest dopracowana i oryginalna pod względem wizualnym, frapująca i fascynująca pod względem scenariuszowym. Jako horror jest na tyle przerażająca, że nie musi opierać swojej kampanii marketingowej na przekonywaniu, jaka to ona nie jest straszna, co czyniły w 2018 roku inne filmy. Zwłaszcza jedna scena zapada tutaj w pamięć – ilekroć powracam do niej myślami, mam ciary. I mam wrażenie, że ci z Was, którzy film widzieli, wiedzą doskonale, którą scenę mam na myśli.

Tym bardziej szkoda, że film przeszedł bez echa. W amerykańskich multipleksach film zarobił mniej, niż kosztował. W Europie film wylądował od razu na Netfliksie. Z tego co przeczytałem w internetach wynika, że grube ryby w wytwórni Paramount uznały, że film jest “zbyt intelektualny”, żeby go jakoś szczególnie entuzjastycznie promować. Najwyraźniej produkcja, w której wszyscy główni protagoniści to kobiety, spośród których jedna jest Afroamerykanką, a jedna Latynoską i przy okazji lesbijką, nie miał absolutnie żadnych szans, by wywołać wokół siebie jakikolwiek rozgłos w 2018 roku.

Podsumowując, zróbcie sobie i Aleksowi Garlandowi przysługę, wejdźcie na Netfliksa i obejrzyjcie “Anihilację”. Zwłaszcza, jeśli lubicie się bać. Albo jeśli lubicie inteligentne, a nawet intelektualne science fiction. Udowodnienie dupkom z wytwórni, że się mylili co do tego filmu, będzie oczywiście miłym bonusem.

Ja, Tonya

ja, tonya.png
Będę szczery. Margot Robbie ubrana w łyżwiarski trykot wystarczyłaby, by ten film wylądował na mojej liście. Ale na tym zalety tego obrazu się nie kończą. Opowiada on historię amerykańskiej łyżwiarki Tonyi Harding ze swadą i dowcipem, bawiąc się konwencją paradokumentu, co sprawia, że wciąga nawet widzów, których ten temat wcześniej w ogóle nie obchodził i nie interesował.

Na pochwały zasługują też kreacje aktorskie Sebastiana Stana, Allison Janney, Paula Waltera Hausera, no i oczywiście samej Robbie, która oprócz standardowej pracy, którą musi wykonać aktor, by wcielić się w znaną postać w filmie biograficznym, musiała też poddać się morderczej serii treningów łyżwiarstwa figurowego. A przy okazji sprawowała też funkcję producenta filmu. “Ja, Tonya” to film, który rozwiał ostatecznie wątpliwości co do tego, jak ambitną aktorką jest Robbie. Jasne, wyróżniała się na plus w “Legionie samobójców” i występowała już u Scorsese, ale to właśnie w tym obrazie pokazała w pełni, że nie zamierza zadowolić się byciem tylko i wyłącznie hollywódzką ślicznotką. Co potwierdza trailer do wchodzącego wkrótce do polskich kin filmu “Maria, królowa Szkotów“, w którym okazuje się, że – jeśli rola tego wymaga – australijska aktorka nie boi się nawet oszpecić.

Avengers: Infinity War

avengers infinity war
Na “Infinity War” poszedłem tylko po to, by być na bieżąco z Kinowym Uniwersum Marvela. Żebym potem wiedział o co chodzi, jak pójdę na solowy film Spider-Mana albo Ant-Mana. Spodziewałem się, że nowi “Avengersi” to będzie przeładowany scenami, postaciami i wątkami bezmyślny spektakl. Że każdy kadr będzie zbyt naładowany treściami, bym był w stanie sobie to przyswoić. Że akcja będzie się toczyła tak szybko, że nie będę nadążał.

No, bo też twórcy filmu stanęli przed zadaniem zmiksowania tych wszystkich franczyz i umieszczenia tych wszystkich superbohaterów w jednej drużynie tak, aby zabawki dobrze się sprzedawały. Zrobić to wszystko i w dodatku jeszcze nakręcić angażującą widza historię, to jest naprawdę ogromne wyzwanie. Nie oszukujmy się, hollywódzkie filmy superbohaterskie to przede wszystkim biznes. Nakręcić film, który zarobi miliard dolarów i jeszcze przy tym stworzyć dzieło sztuki, to jest – no, cóż – sztuka.

Sztuka, która się reżyserującym film braciom Russo i piszącym scenariusz Christopherowi Markusowi i Stephenowi McFeely’emu jak najbardziej udała. Nie tylko “Infinity War” nie okazał się być szmirowatym pawiem, ale na kilku poziomach udało mu się stać – a co tam, użyję tego słowa – obrazem wybitnym. Tempo wcale nie było za szybkie, a wręcz w tym nie tak znowu długim, jak na fantastyczno-naukowy blockbuster filmie jakimś cudem udało się upchnąć kilka bardziej refleksyjnych, spokojniejszych, pozwalających odetchnąć scen. Obecność każdej z postaci miała swoje fabularne uzasadnienie, a główny łotr miał ideologię nieco głębszą, niż hasło “jestem zły i pragnę zniszczyć świat, sasasa” (choć jeśli ktoś twierdzi – a spotkałem takie opinie w internetach – że ludobójcze pomysły Thanosa mają choć krztę sensu, to mam prośbę, żeby się mocno walnął w łeb).

Na koniec trzeba powiedzieć, że sprawującemu artystyczną pieczę nad Kinowym Uniwersum Marvela Kevinowi Feige udało się dokonać całkiem niezłego ukoronowania tego bezprecedensowego projektu. Trudno bowiem mówić o “Avengers: Inifnity War” jako o zjawisku występującym w próżni. Przez ostatnie dziesięć lat, dzięki wszystkim poprzednim produkcjom, udało się Marvelowi sprawić, że tak pokochaliśmy tych superbohaterów, że teraz naprawdę z nimi współodczuwamy i przejmujemy się ich losem, a wydarzenia filmu mają swój ciężar i dramaturgię. Porównania z “Imperium kontratakuje” są tutaj moim zdaniem jak najbardziej na miejscu. I pamiętajmy o jeszcze jednej rzeczy. Być może dzisiaj Kinowe Uniwersum Marvela jest hegemonem. Zbyt wielką, by upaść megafranczyzą. Ale nie zawsze tak było. Wytwórnia Marvela rozkręcała tę serię, nie posiadając praw do Spider-Mana, Wolverine’a czy Daredevila, opierając się w większości na niszowych postaciach, słabo znanych komukolwiek spoza komiksowego fandomu. Dziś już każdy wie, kto to jest Iron Man, Thor czy Doktor Strange i z tego punktu widzenia, Kevin Feige, wraz z towarzyszącymi mu reżyserami, scenarzystami i aktorami, dokonał rzeczy niemal niemożliwej.

I dlatego cieszy mnie sukces “Inifinity War”. Bo to naprawdę niezła nagroda za odstawienie takiego przekrętu!

Ocean’s 8

ocean's 8
Ocean’s 8” to najbardziej kobiecy film roku, a zarazem najbardziej męski film roku. Mężczyźni mogą popatrzeć, jak piękne i inteligentne kobiety dokonują przebiegłego i zuchwałego skoku. A kobiety mogą popatrzeć, jak piękne i inteligentne kobiety dokonują przebiegłego i zuchwałego skoku. Ten film był jakoś tam jednak – nie zawaham się użyć tego słowa – potrzebny. Niezależnie od narzekań na “poprawność polityczną”. I w przeciwieństwie do wspomnianej już “Anihilacji”, która również miała kobiecą i multietniczną obsadę, “Ocean’s 8” odniosło zasłużony sukces komercyjny.

Ale myślę, że za dwadzieścia, a może nawet za dziesięć lat dla nikogo nie będzie już ważne, jakiej płci czy pochodzenia są główne bohaterki. Widzowie będą pamiętać, że to jest po prostu dobra produkcja. Lekki, dowcipny film o grupie uroczych złodziejek. Mimo że zrobiony według sprawdzonej formuły poprzednich odsłon tej franczyzy, to wciąż pełen zaskakujących widza zwrotów akcji. A fakt, że szajka włamywaczek pod przewodem Sandry Bullock i Cate Blanchett udowadnia niektórym napinaczom, że zrobienie “kobiecej” wersji “męskiego” filmu nie oznacza wcale, że ten film nie będzie miał jaj, jest tylko wisienką na torcie.

Bohemian Rhapsody

bohemian rhapsody.png
Jasne – fabuła tego filmu jest cieniutka. Jasne – scenarzyści z dosyć dużą nonszalancją potraktowali fakty i chronologię wydarzeń. Jasne – nawet nie znając zbyt dobrze historii zespołu Queen, widz ma wrażenie, że pominięto niektóre kontrowersyjne kwestie. Jasne – postacie, choć są autentycznymi ludźmi z krwi i kości, sprawiają wrażenie nieco jednowymiarowych. Jasne – widać, że żyjący członkowie Queenu (w szczególności Brian May i Roger Taylor) dopilnowali, by przypadkiem nie zostać przedstawionymi w złym świetle.

Wszystkie powyższe zastrzeżenia są w jakiś tam sposób słuszne. “Bohemian Rhapsody” to troszkę przesłodzona bajka o tym, jak Freddie Mercury i Queen spotkali się i grali rock and rolla. Ale jednocześnie takiej właśnie bajki potrzebowaliśmy. Potrzebowaliśmy takiego trochę listu miłosnego do Farrokha Bulsary, jego ekipy i pięknej muzyki, którą stworzyli. Tym właśnie jest ten film – listem miłosnym do muzyki i gwiazd rocka. Jednym wielkim teledyskiem, przeplatanym scenami dramatycznymi, czyniącymi całe widowisko jeszcze bardziej wzruszającym i zabawnym. To jak w tej produkcji wspaniale jest pokazana jest muzyka, wynagradza wszystkie inne niedostatki tego filmu. Być może kiedyś powstanie nieocenzurowany, nakręcony bez nadmiernej czołobitności film o Freddiem Mercurym i Queenie. Na razie jednak ten piękny hołd jest więcej, niż wystarczający. Jest to hołd potrzebny i – przede wszystkim – zasłużony! Ja w każdym razie wyszedłem z kina naprawdę szczęśliwy, że zobaczyłem ten film.

Narodziny gwiazdy

narodziny gwiazdy.png
Bradley Cooper odwalił kawał dobrej roboty. Stając za kamerą i wcielając się w rolę gitarzysty i wokalisty Jacksona Maine’a, podjął ogromną ilość wyzwań i trzeba przyznać, że sprostał im wszystkim, pokazując niesamowity kunszt. Ale prawdziwym objawieniem tego filmu była dla mnie Lady Gaga.

Talent muzyczny piosenkarki wzbudzał mój szacunek od początku, czyli od czasów, w których dla wielu “Just Dance” i “Poker Face” były synonimem tandety i powszechnie powtarzano, że Lady Gaga ze swoim kontrowersyjnym wizerunkiem jest tylko sezonową sensacją i pomalowaną na jaskrawe kolory wydmuszką. Czas pokazał, że Amerykanka jest utalentowanym muzykiem, który – mimo wzlotów i upadków – potrafi inteligentnie sterować swoją karierą. Wkład Stefani Germanotty w to jak dobrym filmem są “Narodziny gwiazdy” nie zakończył się jednak tylko na udziale w skomponowaniu ścieżki dźwiękowej. Okazała się być także świetną aktorką. Cóż, być może to dlatego, że historia Ally Maine jest chwilami łudząco podobna do biografii piosenkarki, ale Lady Gaga zagrała tę rolę w sposób tak bezpretensjonalny, że byłem pod ogromnym wrażeniem.

“Narodziny gwiazdy” to nie jest obraz jakoś szczególnie podnoszący na duchu. Ale też nie do końca przygnębiający. Przez chmury melancholii przebija też światło. Jest muzyka i miłość, które mogą być lekiem kojącym ból istnienia mimo, że nie zawsze są lekiem wystarczająco silnym. Choć wychodząc z kina przeklinałem osobę, która wpadła na pomysł, by polska premiera “Narodzin gwiazdy” miała miejsce pod koniec listopada, to po jakimś czasie zacząłem na niego spoglądać znacznie bardziej przychylnym okiem. Jak być może zauważyliście, nie przepadam za przygnębiającymi filmami. Szczególnie ostatnimi czasy. Ale w przeciwieństwie do innych tegorocznych produkcji, w “Narodzinach gwiazdy” – nie chcąc zdradzać zbyt wiele, powiem tylko, że nie jest to feelgood movie – nie ma epatowania depresją i upajania się rozpaczą.

Także rekomenduję Wam ten film. A jeśli okaże się jednak zbyt smutny, sięgnijcie po coś, co na pewno podniesie Was na duchu, na przykład “Creed II“.

Creed II

creed ii
Bo niewiele jest opowieści tak podnoszących na duchu, rozświetlających mrok i rozgrzewających serce, jak saga zapoczątkowana Anno Domini 1976 przez film “Rocky“. Opowiadająca o tym, że nawet jeśli oficjalnie przegrywasz, to tak naprawdę wygrywasz. Bo najważniejsze jest, by udowodnić coś sobie, nie innym. Że niezależnie od tego, jak mocno obrywasz, zawsze jesteś w stanie się podnieść. Doprawdy, Rocky Balboa od ponad czterdziestu lat udowadnia, że choć nie jest wykształcony, ani nawet inteligentny, to ma do przekazania ogromną mądrość.

Creed II” to już ósmy film z uniwersum Rocky’ego i drugi skupiający się na historii syna Apollo Creeda, najpierw rywala, a potem przyjaciela Balboy. Adonisa Creeda przedstawił publiczności w 2015 roku Ryan Coogler wskrzeszając serię w naprawdę świetnym stylu i zapełniając świat stworzony przez Sylvestra Stallone’a kolejnymi postaciami, których nie sposób nie pokochać. A “Creed II’ jest filmem nawet lepszym, niż nagradzany poprzednik zatytułowany “Creed: Narodziny legendy“.

Być może przemawia za tym nostalgia, bo scenariusz drugiej części przygód granego przez Michaela B. Jordana boksera znowu napisał stary, dobry Stallone. Przyprowadzając przy okazji starych, dobrze nam już znanych bohaterów. Ale też po prostu dlatego, że ten film dostarcza nam to, co zdecydowało o sukcesie tej serii. Czyli opowieść o ludziach z krwi i kości, mierzących się w gruncie rzeczy z takimi samymi problemami, jak my. O bohaterach, których kochamy i nienawidzimy. Którym kibicujemy. Z którymi razem cierpimy i razem się cieszymy.

Bo boks jest tutaj zaledwie narzędziem dla bardziej uniwersalnego przesłania. “Creed II” podobnie jak pozostałe filmy tej sagi, to przede wszystkim historia miłosna, opowieść o rodzinie i – no, cóż – po prostu o życiu. Wyrzućcie boks i zastąpcie go jakąkolwiek dziedziną ludzkiej działalności, najlepiej jakąś sobie bliską, a zrozumiecie jak uniwersalna jest ta saga. Najtrafniej podsumowują to słowa wypowiedziane po seansie przez moją żonę: “To był naprawdę świetny film. Tylko to mordobicie…”

Spider-Man: Uniwersum

Spiderman 8.png
Im więcej filmów człowiek widział, im więcej płyt przesłuchał, im bardziej się człowiek – no, użyję tego słowa – starzeje, tym trudniej wywołać w nim ten dziecięcy zachwyt. To normalne, że pewne rzeczy powszednieją, że człowiek staje się trochę bardziej obojętny. Szczególnie dzisiaj, w epoce internetów, łatwo o przesyt, jeżeli chodzi o popkulturę. Nietrudno stać się zblazowanym malkontentem, nawet jeśli się tego nie chce. Widzę to po sobie, bo coraz częściej zdarza mi się mówić coś w stylu: “Fajne, dobrze się bawiłem, ale…”.

Spider-Man: Uniwersum” wywołał we mnie ten dziecięcy zachwyt, którego dawno nie czułem. Ten film jest absolutnie nowatorski i jednocześnie dopracowany w najmniejszym szczególe od strony wizualnej; animowanym postaciom głos nadaje świetna obsada, pośród której byli tacy aktorzy, jak Mahershala Ali, Lily Tomlin, Liev Schreiber czy Nicolas Cage; fabuła jest wciągająca, pełna interesujących, niejednowymiarowych postaci; narracja jest prowadzona ze swadą i w sposób dowcipny; animacja jest pięknym hołdem złożonym komiksowi; film niesie piękne przesłanie mówiące, że każdy może być superbohaterem, nieważne czy jesteś kobietą, Afroamerykaninem czy Azjatką i tak dalej, i tak dalej… Ten film ma niezliczone zalety, które przede mną już wiele osób z pewnością zachwalało. Ale dla mnie najważniejsze było to, że siedziałem w kinie z rozdziawioną japą, myśląc po prostu “O rety, ale to jest super!”. Byłem tym filmem całkowicie oczarowany, a zaklęcia nie był w stanie złamać ani siedzący za mną i na okrągło gadający dzieciak, ani siedząca przede mną racząca mnie wonią sosu do nachosów dziewczyna.

Przyłączam się zatem do zgodnego chóru zachwytów nad tym filmem. Nie bez powodu spotkał się z tak pozytywnym odbiorem ze strony krytyków i publiczności. Idźcie do kina na “Spider-Man: Uniwersum”, póki jeszcze go grają. Nawet jeśli o istnieniu takiej postaci, jak Człowiek Pająk dowiedzieliście się dopiero czytając ten tekst.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s