Moje ulubione piosenki 2018 roku

W poprzednim tekście, podsumowującym 2018 rok w kontekście filmów, przedwcześnie pochwaliłem się, że tym razem uda mi się szybko i sprawnie zakończyć etap podsumowań. Po czym na kolejne zestawienie kazałem Wam czekać ponad miesiąc. Brawo ja. Niemniej w końcu udało mi się je napisać. Przed Wami moja subiektywna lista najlepszych piosenek 2018 roku (jak zwykle przypominam, że nie jest ona rankingiem od najgorszego do najlepszego – kolejność piosenek jest chronologiczna, decyduje data wydania/opublikowania).

Myles Kennedy Love Can Only Heal

myles kennedy - love can only heal.png
Jeśli sądziliście, że solowy debiut znanego przede wszystkim z metalowego Alter Bridge Mylesa Kennedy’ego, to będzie takie nudnawe, akustyczne plumkanie, to się grubo myliliście. Owszem, raczej nie znajdziecie na tej płycie mocno przesterowanych gitar i łomoczącej jak pociąg pancerny sekcji rytmicznej. Zatytułowany “Year of the Tiger” album jest o wiele lżejszy, delikatniejszy i bardziej melodyjny, niż twórczość macierzystej formacji Kennedy’ego. Ale w większości piosenek Amerykanin bynajmniej nie rezygnuje z charakterystycznego dla Alter Bridge patosu i epickości.

Jedną z takich piosenek jest “Love Can Only Heal“. Jest kilka naprawdę dobrych songwritersko numerów na tej płycie, ale żadna z nich nie chwyta za serce tak, jak ten. Utwór rozpoczyna się bardzo spokojnie, jednak od pierwszych nut wiadomo, że szykuje się coś potężniejszego. Później jakby łagodnieje, wywołując w słuchaczu wrażenie, że jednak mamy do czynienia z easylisteningowym akustycznym plumkaniem, a song zdaje się wygasać. I wtedy BUM! Wchodzi perkusja i rozpoczyna się epicki, monumentalny finał piosenki! Ciary!

Może to kwestia mojego starczego zrzędzenia na dzisiejsze, skarlałe czasy, ale mam wrażenie, że mało dzisiaj powstaje – przynajmniej w stylistyce okołorockowej – takich utworów, które nie popadając w tandetę, nie boją się też odrobiny wzniosłości i pompy. W każdym razie polecam Wam “Love Can Only Heal”. Spodoba Wam się. Nawet jeśli nie jesteście fanami specyficznego głosu Mylesa Kennedy’ego. Chociaż dajcie mu szansę. To naprawdę miły gość. Zasłużył na to.

Paul McCartney Come On To Me

paul mccartney - come on to me.png
Gdyby moje zestawienia choć starały się być w jakiś sposób miarodajne, to z pewnością album Paula McCartney’a zatytułowany “Egypt Station” znalazłby się w moim rankingu najlepszych płyt. To piekielnie dobrze zrobiony krążek. Zresztą czego spodziewać się po jednym z największych songwriterów wszech czasów, współtwórcy jednego z najpopularniejszych zespołów we wszechświecie, który ma za sobą sześćdziesiąt lat doświadczenia i do dyspozycji – jak się domyślam – niemal nieograniczony budżet i czas, a także może przebierać wśród najlepszych muzyków sesyjnych i producentów.

Ale moje zestawienia być miarodajne w ogóle nie próbują. Są – co będę do znudzenia powtarzał – całkowicie subiektywne. I w związku z tym muszę, z pewną dozą smutku, przyznać, że jakoś nie byłem w stanie płyty “Egypt Station” pokochać. Wiem, że jest piękna i dobra, ale jakoś nie mogłem w sobie wykrzesać uczucia do niej.

Niemniej muszę wyrożnić numer “Come On To Me“. Bo ten kawałek świetnie oddaje osobowość McCartneya. Tak, jak sir Paul łączy stare z nowym, elementy modne z elementami ponadczasowymi. Ma w sobie jednocześnie ten rock and rollowy luz i pazur, a zarazem jakąś taką wielką mądrość i klasę.

Halestorm Do Not Disturb

halestorm - do not disturb.png
Halestorm oscyluje, jak dla mnie, gdzieś pomiędzy całkiem badassowym nowoczesnym hard rockiem a muzyką w stylu Avril Lavigne. W jednej chwili grają z niesamowicie zadziornie, a w drugiej brzmią jakby ktoś przepuścił ich przez auto-tune i wzmacniacze firmy Line 6.

Do Not Disturb” plasuje się jednak po jedynie słusznej i prawilnej stronie tego spektrum. Ten kawałek ocieka rock and rollową energią. I to pomimo niezbyt szybkiego tempa, co należy chyba policzyć jako dodatkową zasługę. Wokalistka zespołu, Lzzy Hale, doskonale rozporządza swoim głosem, pokazując pazur dokładnie tam, gdzie trzeba, nie przeginając przy tym przesterowanym wrzaskiem. Co zdarza się niestety wielu wokalistkom, które odkrywszy, że potrafią śpiewać tym potężnym, zachrypniętym głosem, robią to przez cały czas, sądząc zapewne, że tak jest bardziej rockowo i niegrzecznie. Zwykle wychodzi na to, że jest co najwyżej płasko i irytująco.

W każdym razie “Do Not Disturb” to kawałek, który skłania do tego, by dać dyskografii Halestorm jeszcze jedną szansę. Kto wie? Może okaże się, że jako całość ten band jest znacznie lepszy, niż mi się jak dotąd wydawało?

Lana Del ReyVenice Bitch

lana del rey - venice bitch.png
Gdy osiem lat temu Elizabeth Grant wydała pierwszego singla pod pseudonimem Lana Del Rey, wielu traktowało ją jak pariasa. Zarzucano jej pozerstwo i parcie na szkło, wytykano ewidentne braki w warsztacie wokalnym. I mimo, że jej niesamowita kariera najprawdopodobniej nie byłaby możliwa bez wsparcia mocno dzianego ojca wokalistki, to jednak jej osiągnięcia wciąż imponują.

Po ośmiu latach Amerykanka wciąż wydaje bardzo dobre albumy. I już nikt na muzycznym Parnasie nie traktuje jej jak nuworyszki. Przeciwnie – to współpraca z Laną Del Rey jest dla producentów i artystów nobilitacją. Wreszcie – last not least – jest przez swoich fanów obdarzana wręcz religijną czcią. Jasne, w odróżnieniu od gloryfikacji gwiazd rocka lat sześćdziesiątych czy siedemdziesiątych, których fani chyba naprawdę uważali za istoty nadprzyrodzone, ubóstwianie Lany jest nieco wzięte w nawias, jak niemal wszystko w dzisiejszym świecie. Ale jednak nie można odmówić sukcesu komuś, kto wspiął się tak wysoko, że teraz może nagrać utwór, który trwa blisko dziesięć pieprzonych minut, wrzucić go na Spotify z jakimś randomowym zdjęciem z Instagrama jako okładką i od tak mieć piętnaście milionów w odsłuchań.

Bo tak właśnie było z “Venice Bitch“. Tak, jak i na poprzednich wydawnictwach Del Rey eksploruje tutaj amerykańskie mity i opiera się na nostalgii za wszystkim, co jest retro i wintydż. Ale robi to z klasą, pamiętając o różnicy między odwoływaniem się do nostalgii, a żerowaniem na niej. Łącząc – jak zwykle – staroświeckość z nowoczesnością, pokazuje też pewną zuchwałość i świadomość swego statusu z tymi dziesięcioma minutami utworu, choć przecież tak naprawdę nigdy się nie stosowała do zasad trzyminutowego radiowego popowego kawałka. Ale przede wszystkim te snujące się przez dziesięć minut muzyczne pejzaże ani przez sekundę nie nudzą. Przeciwnie – wciągają nas jak te pojawiające się co jakiś czas w necie galerie zdjęć zatytułowane “Niepublikowane dotąd zdjęcia takiego a takiego miejsca w latach pięćdziesiątych”.

KortezHej Wy

kortez - hej wy.png
Zakochałem się w utworze “Hej wy” od pierwszego usłyszenia. I jak to bywa w takich sytuacjach, pamiętam doskonale ten moment. Jechałem na próbę zespołu, kompletnie styrany po całym dniu w robocie. To był szaro-buro-deszczowy październikowy wieczór, czyli sceneria, która doskonale sprawdziła się w roli teledysku do tej melancholijnej piosenki.

Właściwie wszystko mi w tym numerze pasuje. Podmiot liryczny – trochę melancholik, trochę marzyciel, nie tylko pogodzony, ale i czerpiący dumę z faktu, że jest wyrzutkiem – to gość, z którym jakoś tak przyjemnie jest mi się identyfikować. Do tego prosty, pozbawiony zbędnych udziwnień aranż i charakterystyczny, ale niezmanierowany sposób śpiewania Korteza, który był dla mnie pewnym zaskoczeniem, bo – z nieznanego mi powodu – postrzegałem go wcześniej jako artystę, którym jarają się pretensjonalni hipsterzy. Wszystko to składa się na perfekcyjny soundtrack do nurzania się w jesiennej chandrze.

Bo dobrze jest czasem ponurzać się w jesiennej chandrze. Ja przynajmniej lubię to robić od czasu do czasu.

Kurt VileSkinny Mini

kurt vile - skinny mini
Kurt Vile to postać paradoksalna. Sprawia wrażenie wyluzowanego gościa, zawsze rozkojarzonego, nigdzie się nie spieszącego lesera i bumelanta. Jednocześnie jest to facet, który od ponad dekady wydaje album niemal co rok, udzielając się także w innych projektach (zarówno w studio, jak i w trasie), a na swoim fenderze jazzmasterze wycina zagrywki, które nawet patrząc mało obeznanym okiem, wymagają niezłej techniki i godzin ćwiczeń. Jego kawałki wydają się na pierwszy rzut ucha rozmemłanym, nieco płaskim brzdąkaniem, ale jest to przynudzanie, którego odbiorca nie może przestać słuchać, a za każdym przesłuchaniem odkrywa jakiś nowy aspekt, jakąś nową warstwę muzyki Kurta Vile’a.

I tak jest w przypadku kawałka “Skinny Mini”. Nie dość, że ten numer trwa ponad dziesięć minut, to jeszcze opiera się na zapętlonej zagrywce, składającej się z dwóch (DWÓCH!) chwytów gitarowych. Nagrywając ten kawałek, Kurt i towarzyszący mu muzycy wyszli z siebie, żeby sprawić wrażenie, że zagranie tego przyszło im lekko. I odnieśli sukces. Bo tak naprawdę nie wiem, czy to, że filadelfijczyk przerywa pierwszą linijkę utworu w połowie i mówi “fuck“, jakby się pomylił, jest faktyczną pomyłką, którą producenci postanowili zostawić, czy też jednak od początku upozowanym i zamierzonym zagraniem. I tak naprawdę nie wiem, czy nagranie tego dziesięciominutowego kolosa zajęło kilka dni, czy też zostało załatwione jednym podejściem grającego na żywo zespołu.

Wiem tylko, że tego zapętlonego dwuchwytowego motywu mógłbym słuchać w nieskończoność. A przynajmniej bardzo, bardzo długo. Przecież nie muszę się nigdzie spieszyć. Zupełnie jak Kurt Vile.

(I tak. To jest jego prawdziwe nazwisko. Vile. To nie jest pseudonim artystyczny. On się tak nazywa naprawdę.)

Sam FenderThat Sound

sam fender - that sound.png
Słysząc ten kawałek pierwszych kilka razy – zanim sprawdziłem, kto właściwie jest jego autorem – żywiłem wielką obawę, że to utwór zespołu The 1975. Nie wiem, dlaczego – nie znam twórczości The 1975. Wiem o nich tylko tle, że to złodzieje nazw, którzy przebiegle nadali sobie nazwę łudząco przypominającą nazwę mojego bandu. No, cóż – historia ich rozliczy! W każdym razie, rozumiecie moje przerażenie, kiedy myślałem, że – o zgrozo – podoba mi się numer The 1975. Na szczęście okazało się, że to niejaki Sam Fender.

Kiedy już upewniłem się, że to nie The 1975, mogłem już bez skrępowania wkręcać się w ten niesamowicie chwytliwy kawałek. Serio, śpiewany przez Anglika refren snuje się po szklistych akordach gitary (wygląda na to, że nazwisko zobowiązuje) w sposób niemal hipnotyzujący. A Sam Fender, jakby tego świadom, powtarza te wszystkie przebojowe motywy dokładnie tyle razy, by nie się nie znudziły, ale zostały w głowie przez resztę dnia.

Deadland RitualDown in Flames

deadland ritual - go down in flames
Nie wiem dlaczego, ale gdy pierwszy raz usłyszałem Deadland Ritual, myślałem, że to jakiś młody, polski zespół. I pomyślałem sobie wtedy: ależ chłopaki dają czadu, kurde, dobre to jest!

Natomiast, gdy dowiedziałem się, że ten młody, polski zespół to tak naprawdę amerykańska supergrupa, w skład której wchodzą Geezer Butler z Black Sabbath i Matt Sorum z Guns N’Roses, The Cult czy Velvet Revolver, to myślałem sobie: eee, takich gigantów stać na więcej. Jeśli band jest złożony z takich tuzów, to jego muzyka powinna już naprawdę roztrzaskiwać dupę, jak granat przeciwpancerny i zrywać skórę z twarzy, niczym Ramsay Bolton.

I może to jest cały problem z supergrupami. Że jak słyszymy, że jacyś muzyczni superbohaterowie łączą siły, by sformować oddział rock and rollowych Avengersów, nasze oczekiwania są tak wysoko, że ciężko jest im sprostać, nawet jeśli wyzwanie podejmują prawdziwe legendy.

A gdybyśmy tak po prostu potraktowali tych gigantów tak samo, jak potraktowalibyśmy jakiś młody, próbujący się przebić zespół spod Skarżyska-Kamiennej? Zadałem sobie takie pytanie. I wiecie co? Znowu mi się to Deadland Ritual podoba.

White HighwayHere I Am

white highway - here i am.png
Na swoim debiutanckim długograju, zatytułowanym “Hittin’ the Road“, warszawscy eksperci od przebojowego, ejtisowego hard rocka i chwytliwych refrenów kontynuują robienie tego, co robią najlepiej. Czyli grają przebojowego ejtisowego hard rocka z chwytliwymi refrenami. Ale moją uwagę na tym albumie przykuł zamykający płytę numer zatytułowany “Here I Am“, który – no, cóż – nieco modyfikuje formułę stosowaną zazwyczaj przez White Highway.

Kiedy pierwszy raz słuchałem “Hittin’ the Road” i zobaczyłem na końcu plejlisty trwający dziesięć minut, pomyślałem sobie: ot, pewnie kolejny czterominutowy numer (nie żeby było coś złego w kolejnym czterominutowym numerze), potem pięć minut ciszy, a na koniec jakiś mały hidden track albo coś w tym stylu.

Tymczasem (spoiler alert!) White Highway serwują nam na koniec swojego albumu ambitny, monumentalny utwór z licznymi zmianami tempa i opartymi na pianinie czy syntezatorach interludami. Ogromnie mnie ten numer zaskoczył. I ucieszył, bo – będę się powtarzał, jak katarynka – uważam, że mało który zespół ma odwagę w dzisiejszych czasach zaryzykować stworzenie swojego własnego “November Rain“.

Bo jeśli jest w XXI wieku jakiś sens wydawania długogrającego albumu (bo przecież w epoce jutubów i spotifajów można by równie dobrze wypuszczać po jednym utworze), to właśnie taki, żeby był on jakąś opowieścią posiadającą początek, rozwinięcie i zakończenie. Najlepiej będące epickim zwieńczeniem, niczym zniszczenie Gwiazdy Śmierci czy bitwa o Helmowy Jar. Albo niczym “Here I Am” White Highway.

 

Moje ulubione albumy z 2017 roku

Wszyscy mają swoje podsumowania minionego roku, mam i ja. Na pierwszy ogień
idą wydane w 2017 roku albumy. Chciałbym, żeby poniższe podsumowanie nie było
odbierane jako ranking najlepszych płyt, bo niczego tak nie znoszę, jak
ustawiania dzieł sztuki od najlepszego do najgorszego czy nadawania im
punktów. Muzyka to nie mistrzostwa świata w lekkoatletyce, więc nie ma żadnego
podium, ani klasyfikacji generalnej.

Wymienię po prostu poniżej kilka albumów, które nie są pewnie albumami najlepszymi, najciekawszymi czy najbardziej nowatorskimi. Ale są – z różnych powodów – moimi ulubionymi. W związku z moją niechęcią do wartościowania i mierzenia jakości w muzyce, filmie czy innych formach sztuki, kolejność w jakiej wymieniam moje ulubione albumy jest chronologiczna. Na koniec zaznaczę fakt, że to jest lista moich ulubionych
płyt w momencie, w którym piszę te słowa. To oznacza, że istnieje możliwość,
że część z tych krążków może mi się znudzić albo po prostu przestać mi się
podobać. Oznacza to także, że jeśli jakiś album nie znalazł się w poniższym
zestawieniu, to jeszcze nie znaczy, że nigdy go wystarczająco nie docenię. Brak jakiegoś albumu może też oznaczać, że po prostu go nie słyszałem – to się
zdarza. No, dobra, to tyle tytułem wstępu. Gotowi na ulubione albumy Rogala
wydane w 2017 roku? No to jedziemy!

The Heavy Clouds – Mind Pollution thc-mindpollution
Sięgnąłem po debiutancką płytę warszawskiego zespołu The Heavy Clouds ze
względu na fakt, że na wokalu i basie występuje tam Wojtek Ziemba z Elvis
Deluxe. Nie wiem, czy Elvis Deluxe tylko zawiesili działalność, czy też
całkiem się rozpadli. Jeśli się rozpadli na amen, to mogę się pocieszyć, że
The Heavy Clouds wydaje się być jego naprawdę godnym następcą.

Nie obraziłbym się, gdyby było w Polsce więcej takich bandów, jak The Heavy
Clouds. Bandów grających porządnego rock and rolla, bez napinki i januszostwa.
Ciężko nawet zaszufladkować muzykę Chmurnych Ciężkawców. Nie potrafię
powiedzieć czy to jest hard rock, grandż czy też jednak trochę alternatywa.
Ale to nieważne. Ważne, że kopie dupę. Bo The Heavy Clouds mają po prostu
attitude. No i bardzo, bardzo, bardzo dobre piosenki.

The Afghan Whigs – In SpadesR-10225300-1493688947-6557.jpeg
Część z Was pewnie myśli, że czegokolwiek Greg Dulli, lider The Afghan Whigs,
by nie wydał, Rogal będzie to propsował. I pewnie macie rację. Ale o to właśnie
chodzi w prywatnych, subiektywnych podsumowaniach roku.

Teoretycznie “In Spades” nie powinno mi się podobać. Każda piosenka brzmi, jakby była z innej parafii. Do tego stopnia, że słychać duże różnice w głośności masteringu. Ale to, co mogłoby być wadą, jest chyba zaletą. “In Spades” to album zrobiony na luzie, przez ludzi, którzy się przy tym dobrze bawili. Nagrany na setkę, czasem nawet przy pierwszym podejściu. Jak otwierający płytę “Birdland“, w którym słychać nawet, jak Dulli w przerwie między wersami piosenki pociąga nosem. Wspaniale, że nikt tego nie wyciął, brakuje mi strasznie muzyki, która brzmiałaby tak prawdziwie.

Ogólnie “In Spades” to zbiór różnorodnych piosenek, które łączy tylko jedno. Są w stylu Dulliego. Aż do bólu. I są tak dobre, że gdyby ich nie było, należałoby je wymyślić. A skoro nikt inny nie byłby w stanie tego zrobić, Dulli podjął to wyzwanie. I znów odniósł sukces.

Mando Diao – Good Timesmando-diao-good-times-992x992
Właściwie nie powinienem lubić nowych albumów Mando Diao. Debiutowali na początku lat dwutysięcznych grając oldschoolowego garażowego rock and rolla, by na końcu lat dwutysięcznych dokonać artystycznej wolty i pójść w o wiele bardziej
nowofalowym i tanecznym kierunku. Przy okazji odnosząc gigantyczny sukces
komercyjny, co nie jest w takich wypadkach okolicznością łagodzącą. No, ale co
robić, kiedy – choć brudne, przesterowane brzmienie wczesnej twórczości Mando
Diao zawsze będzie bliższe mojemu sercu – ich muzyka w nowej odsłonie nadal mi
się podoba?

Bo mimo zmiany stylu, mimo tego, że przed nagraniem “Good Times” zespół
opuścił jeden z frontmanów i wokalistów, Gustaf Norén, Szwedzi wciąż nie
zatracili zdolności do pisania absolutnie świetnych piosenek. I na najnowszym
albumie prezentują w tej dziedzinie najwyższy poziom, czy to w tanecznych
numerach przywodzących na myśl twórczość innego zespołu złożonego z rodaków
Mando Diao, czy to w melancholijnych balladach będących ukłonem w stronę
bardziej rock and rollowej przeszłości zespołu.

Lana Del Rey – Lust for LifeR-10952755-1512462669-5488.jpeg
Głównym atutem Lany Del Rey jest to, że jej twórczość jest zupełnie inna, niż
cokolwiek, co aktualnie jest w muzyce pop modne. Przynajmniej ja nie znam
nikogo innego, kto by w taki sposób bawił się nostalgią słuchaczy, jednocześnie będąc tak daleko od wtórności charakterystycznej dla wszelkich retro projektów. I choć – zapewne ze względu na obecność raperów w kilku numerach na “Lust for Life” – brzmienie Lany Del Rey stało się bliższe generycznemu popowi, to jednak wciąż się wyróżnia i zachowuje charakterystyczny dla stworzonego przez piosenkarkę uniwersum klimat. No i jest wykonane i wyprodukowane na naprawdę wysokim poziomie. Co jest tym bardziej imponujące, że to już w ciągu pięciu lat od debiutu czwarty album Lany i nie widać po jej
twórczości żadnego zmęczenia materiału.

Foo Fighters – Concrete and Gold R-10903462-1506260840-2916.jpeg
Poświęciłem tej płycie już jeden tekst, w którym posłużyłem się metaforą
jabłkowej gumy do żucia. Stwierdziłem wówczas, że muzyka Foo Fighters jest bardzo smaczna, ale niestety dosyć szybko się nudzi i traci smak. Jednak niedawno znowu puściłem sobie “Concrete and Gold” i znów doskonale się bawiłem, to naprawdę fajna płyta.

Ktoś kiedyś mi powiedział, że kiedy żuję gumę i ona traci smak, nie powinienem jej
wyrzucać do śmieci, tylko zachować ją na później. Bo to tak naprawdę nie guma
traci smak, tylko moje kubki smakowe przyzwyczajają się do niego na tyle, że
już go nie czuję. Ma się rozumieć, nigdy nie próbowałem się przekonać czy to
prawda w przypadbku prawdziwej gumy do żucia. Natomiast w przypadku najnowszej
płyty Foo Fighters? Cóż, może się okazać, że faktycznie można żuć tę samą gumę
wiele razy.

William Patrick Corgan – Ogilala R-11024125-1508446026-4436.jpeg
Z tego co wiem dla wielu fanów alternatywnego rocka lat dziewięćdziesiątych
lider Smashing Pumpkins już dawno skończył się jako muzyk i jako człowiek.
Przyznam, że nie do końca rozumiem ten hejt na późną twórczość legend
najntisowego rocka. Może to dlatego, że w latach dziewięćdziesiątych bardziej,
niż muzyka interesował mnie Kapitan Jastrząb i Generał Daimos? Zresztą
nieważne. Mi tam większość rzeczy zrobionych przez Billy’ego Corgana po roku
2000 się podoba. I tak jest z solowym debiutem lidera Rozjechanych Dyń.

Nasuwa się oczywiście pytanie, dlaczego Corgan nagle wydaje materiał pod swoim
nazwiskiem, skoro dla Smashing Pumpkins jest tym, czym Ludwik XIV dla Francji?
Chyba dlatego, że to jest rzeczywiście album nagrany bez żadnego zespołu.
Proste, surowe aranże na wokal, gitare akustyczną i pianino, czasem doprawione
jakimiś smykami czy synthami. I to właśnie kameralność tej płyty jest jej
największym atutem. To proste piosenki, w których Corgan nie sili się na
innowacyjność, wszak na tym polu nie musi już nikomu niczego udowadniać. Słuchając tego ma się wrażenie, że to po prostu jakiś gość grający na gitarze akustycznej w
swojej sypialni. Tyle, że ten gość ma bardzo charakterystyczny głos i
niewiarygodny talent do pisania dobrych melodii.

Destroyer – ken

R-11011048-1508186046-4723.jpeg
Kto nie zna Destroyera, ten powinien zostać na wstępie poinformowany, że nie
jest to zespół heavy metalowy. To indie rockowa (a może indie popowa?) grupa
pod przewodnictwem songwritera z Vancouver nazwiskiem Dan Bejar.

Nowy album to taki Destroyer, jakiego lubię. Czyli muzyka, którą określiłbym takimi
słowami jak: melancholijna, nostalgiczna, romantyczna. Słuchając “ken” znów –
tak jak w przypadku mojego ulubionego albumu Bejara, czyli “Kaputt” –
wyobrażam sobie dekandenckiego kanadyjczyka snującego się bezproduktywnie po
skąpanych słońcem europejskich miastach, pogrążającego się w myślach o
uzależniających kobietach i pięknych narkotykach. A wszystko to okraszone
absolutnie bezbłędnymi partiami saksofonu w wykonaniu Josepha Shabasona,
którego umiejętności i feeling, oprócz albumów Destroyera można podziwiać
chociażby na płycie “Lost in the Dream” The War On Drugs.

Black Sabbath – The End R-11159743-1510962739-3289.jpeg
Gdy dowiedziałem się, że Black Sabbath wydało w 2017 roku koncertowy album, z
jakiegoś powodu uznałem, że nie ma co go przesłuchiwać, bo po co słuchać, jak
Ozzy się męczy? Na szczęście szybko uświadomiłem sobie w jak głębokim błędzie
tkwiłem! Na “The End”, będącej zapisem najostatniejszego koncertu Black
Sabbath ever, Ozzy jest w doskonałej formie. Jego nieco niezdarny stage banter, te wszystkie “God bless you all” i “Let’s go fucking crazy” przydaje niesamowitego uroku całemu koncertowi, który jest nie tylko doskonale zagrany, ale i świetnie zrealizowany oraz wyprodukowany. Słuchając nagrania z koncertu w Birmingham żałujesz, że Cię tam nie było – to chyba najlepsza rekomendacja dla albumu koncertowego.

Neil Young & Promise of the Real – The Visitor R-11216957-1512063236-5795.jpeg
Jeśli Lana Del Rey jest pracowitą mrówką, Neil Young jest chodzącą fabryką
muzyki. Mimo, że jest już po siedemdziesiątce, od kilkunastu lat wydaje album
średnio raz do roku. Raz do roku! Nie jest więc niczym dziwnym, że i w tym
roku uraczył nas kolejnym krążkiem.

Muzyka na nim zawarta pokazuje dwie rzeczy. Po pierwsze, że przy takim
dorobku, jaki posiada wujek Neil, wciąż jeszcze można pisać chwytliwe numery.
Po drugie, że wujek Neil ma bardzo głęboko w dupie panujące aktualnie (i
szczerze mówiąc, kiedykolwiek panujące) mody i konwenanse. W erze pro toolsów
i auto-tune’aThe Visitor” brzmi równie organicznie, co płyty z lat
siedemdziesiątych. To album nagrany na absolutnym luzie, bez oglądania się na
to, co pomyśli otoczenie: gdy ma pojawić się sekcja dęta, pojawia się sekcja
dęta; gdy ma pojawić się damski chór, pojawia się damski chór; a jeśli mają
pojawić się cymbałki, to cóż… pojawiają się cymbałki. A przynajmniej coś, co
brzmi jak cymbałki. W każdym razie – mimo tekstów komentujących bieżącą
politykę, co pewnie irytowałoby mnie, gdyby nie były po angielsku – Neil Young
żyje we własnym świecie i jest to bardzo fajny świat.